ถ้าพูดถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา..
... คนเราก็มักจะกล่าวอธิบายถึงความทรงจำต่างๆ โดยผ่านจากสิ่งที่เห็น

... ทั้งที่ความจริงแล้วนั้น ไม่ใช่เพียงแค่การที่สัมผัสด้วยตาเท่านั้นหรอก
แต่จากการสัมผัสด้านอื่นๆด้วย ซึ่งล้วนก็ต่างถูกหล่อหลอมให้ประกอบกันขึ้นมาเป็นความทรงจำ... เมื่อใดก็ตามที่มีสิ่งที่ใกล้เคียงหรือกระตุ้นให้รู้สึกบางอย่าง ความทรงจำที่ถูกบันทึกจากอดีตก็จะปรากฎขึ้นมาทันที..

... เหตุการณ์แบบนี้คงเคยเกิดขึ้นกับทุกคนมาแล้วไม่มากก็น้อยครั้ง

^ ^ ทว่าในครั้งนี้ค่อนข้างแปลกออกไป เพราะมันไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวฉันเพราะได้สัมผัสถึงสิ่งกระตุ้นใดๆ แต่อยู่ดีๆ ก็นึกขึ้นมาเอง...

และ.. ทันทีที่นึกขึ้นมา
..กลิ่น ที่อยู่ในความทรงจำก็ถูกเรียกให้ระเหยออกมาด้วยพร้อมๆกัน


... กลิ่นที่ว่านี้ มีความสำคัญและพิเศษก็ เพราะความที่มันมีระยะเวลา...ของมันเอง
........

ในสมัยที่อายุประมาณ 13-14 ปี ตอนนั้นได้มีโอกาสได้เที่ยวที่ญี่ปุ่น 1 เดือนเต็มๆ
... ถ้าถามว่าชอบไหมที่นั้น คงต้องตอบตามตรงว่าชอบมากๆ เพราะสนุกและมีอะไรแปลกๆ ให้เห็น ที่ญี่ปุ่นมีของน่ารักๆ เยอะทำให้เจออะไรก็ตื่นเต้นไปหมดทุกที

...ถึงอย่างไรก็ตาม ยังไม่มีอะไรที่จะทำให้น่าจดจำและ ตื่นเต้นเท่ากับ กลิ่น........ ที่ได้พบที่นั่น...

ฉันค้นพบ กลิ่นนั้น จากการเดินผ่านผู้คนระหว่างข้ามถนนในโตเกียว...
ใครสักคนที่เดินผ่าน.. พร้อมกับกลิ่นบางเบา ล่องลอยผ่านตามเธอคนนั้นไป
มัน...ประทับใจ

กลิ่นในตอนนั้น... เป็นกลิ่นที่หอมมาก หวาน อบอุ่น แฝงความรู้สึกสดชื่นที่สดใส ไปพร้อมๆกัน ทำให้ตัวฉันเองถึงกับต้องหันตามไป...

".... กลิ่นอะไรนะ... น้ำหอมเหรอ... หอมมากๆ เลย......"

ตอนนั้นฉันคิดวนเวียนอยู่อย่างนี้และพยายามจะจดจำกลิ่นนี้เอาไว้ให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้
.....

หลังจากนั้นเป็นต้นมา ฉันก็พยายามตามหาต้นกลิ่นของมัน ... "น้ำหอมอะไรกันนะ ยี่ห้อไหน หรือจะเป็นยาสระผม หรือสบู่ หรือครีมกันแน่นะ"

ฉันดมทุกอย่าง.... ที่เป็นผลิตภัณฑ์ ซึ่งมีส่วนผสมของน้ำหอม...
ไม่มีอะไรที่เหมือนเลยสักนิด...

....

.....จนในที่สุด ตลอดระยะเวลา 6-7 ปี
จากการตามหาในทุกครั้งที่มีโอกาสได้ ดม..
ฉันก็ได้รู้ว่า ...
........กลิ่นน้ำหอมที่เคยได้กลิ่นนั้น ต้องเป็นน้ำหอมอย่างแน่นอน เพราะกลิ่นที่จัดและชัดเจนระดับนั้น มักไม่ผสมกับผลิตภัณฑ์ทั่วๆไป..
........และต้องเป็นกลิ่นที่มีส่วนผสมของ ผลไม้ อย่างเช่น พีช เป็นต้น

เพราะในช่วงเวลาที่ผ่านมา ฉันได้มีโอกาสดมหัวน้ำหอม อโรมาเทเรพี ทุกกลิ่น และกลิ่นของผลไม้ โดยเฉพาะกลิ่นของพีช ทำให้ฉันนึกถึง กลิ่นในอดีตตอนนั้นเสมอ

....และแล้วในวันนึงที่ฉันไม่เคยคาดคิด... เมื่อเวลาผ่านมาถึง 7 ปีเต็มๆ
ฉันและเพื่อนสนิทได้ไปเดินเล่นดูน้ำหอมด้วยกัน
ตัวฉันเองนั้นปกติเดิมทีไม่ได้ใช้น้ำหอมอยู่แล้ว ส่วนเพื่อนคนนี้นิยมใช้ น้ำหอมของ"Davidoff"






"Davidoff , woman Eau De Toilette"ซึ่งจะเป็นกลิ่นที่หอมเย็น ยิ่งเวลาที่กลิ่นอ่อนลงมากๆ แล้ว จะหอมมากๆเลย เป็นกลิ่นที่ดูคล้ายแฝงความรู้สึกเอาไว้มากมาย ^^



.... ระหว่างนั้นเองที่ฉันก็ดมไปเรื่อย กับกลิ่นน้ำหอมสารพัด ทั้งที่ถูกเรียกว่า "น้ำหอม" เหมือนกัน แต่บางกลิ่นฉันว่ามันไม่หอมเลยสักนิด - -; ทำให้ตระหนักถึงความแตกต่างของคนเรามากขึ้น

แต่ตอนที่คิดอย่างนี้อยู่นั้น เพื่อนก็ชี้ไปที่บูทของ "Lavin" และบอกว่า ".. น้ำหอมของเค้ากลิ่นหนึ่งหอมมากๆเลยล่ะ ไปลองดูกัน"

ฉันได้ยินดังนั้นก็รีบเดินไปดู...
ลักษณะขวดน่ารัก น่าสนใจมากเลย มันสะดุดตาฉันในตอนนั้นเอง



" Eclat D'ArPEGE "
คือชื่อของน้ำหอมขวดนี้...

เพื่อนของฉันจึงหยิบขึ้นมาลองฉีดเข้าที่แขนของฉัน แล้วให้ลองดมดู...
.....ซึ่งในตอนนั้นเอง ที่ละอองของน้ำหอมขวดนี้ พุ่งออกมาและล่องลอยเข้ามาใกล้ตัวฉัน

............. เอ๊ะ.......

....... ฉันถึงตะลึง และรู้สึกคิดอะไรไม่ออกในเวลาชั่ววินาทีนั้นที่ กลิ่น นี้ฟุ้งกระจายออกมา...... มันเป็นกลิ่นที่ฉันรู้จัก และฉันก็จำมันได้เป็นอย่างดี

...ด้วยความที่กลิ่นซึ่งถูกฉีดออกมาจากขวด จะฉุนมาก ทำให้ฉันไม่แน่ใจในตอนแรก..
แต่พอเมื่อไม่กี่วินาทีต่อมาที่กลิ่นจางไป... ฉันยกแขนของตัวเองขึ้นมาใกล้ๆ...

ไม่ทันที่จะได้ดม ฉันถึงกับยิ้มออกมาทันทีอย่างไม่รู้ตัว
..........ลืมทุกอย่างไปในทันที

.....

" กลิ่นที่ตามหามานานแสนนาน.......... ฉันพบแล้ว"


มันคือกลิ่น ๆ เดียวกันกับ กลิ่นในความทรงจำของฉัน ในอดีตเมื่อ 7 ปีที่แล้ว
ฉันไม่อาจจะลืมได้ลง แม้ว่าจะไม่เคยได้กลิ่นอีกเลยในระยะเวลาที่ผ่านมา

อย่างน้อยฉันก็ได้พบแล้วและรู้ว่า กลิ่นที่ฉันรอคอยมาตลอดนั้นอยู่ที่ไหน..
ฉันตัดสินใจที่จะไม่ซื้อ
.... ที่ไม่ซื้อ ก็เพราะว่า ฉันไม่อยากจะดมในทุกครั้งที่มีโอกาส
ฉันอยากจะให้ถึงเวลาที่ฉันต้องการมันที่สุดอีกครั้ง
และเก็บ กลิ่นๆ นี้ เอาไว้เป็นความทรงจำอีกครั้ง...

ในวันนั้นที่ฉันได้พบกลิ่นนี้อีกครั้ง ทำให้ฉันยิ้มและหัวเราะได้ตลอดเวลา
ความรู้สึกที่เหมือนได้มีความสุข คล้ายค้นพบความรัก คล้ายการประสบความสำเร็จ..
คล้ายกับกว่า อดีตในความทรงจำที่ผ่านมา ได้หวนคืนกลับมาอีกครั้ง...


....

... ทั้งที่เป็นแค่กลิ่น แค่กลิ่นหอม กลิ่นๆ นึงเท่านั้น...
มันกลับมีอะไรพิเศษต่อความรู้สึกมากมาย จนอธิบายไม่ถูก

ถ้าคนเราทุกคนรู้จักที่จะจดจำและให้ความสำคัญต่อสิ่งๆ หนึ่งแล้ว...
ฉันว่าสิ่งๆนั้น ย่อมก็คงพิเศษไม่แพ้กัน ...

คงจะสร้างความสุขที่ยิ่งใหญ่ให้ได้ แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งเพียงเล็กน้อยก็ตาม...


^_^



บทสรุป..

posted on 05 Oct 2007 00:40 by tsuyuka  in Literate
บทสรุปของการตัดสินใจ

..มีสิ่งที่ฉันจะไม่กลับไปมองอีก
เพราะว่ามันไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว..

แต่ก่อนนั้น ฉันมักจะหันไปมอง..
มองดูความเลื่อนลอยของอดีตที่อยู่ด้านหลัง
หลายสิ่งหลายอย่าง เหมือนเดิม ในที่แห่งนั้น
แต่ตัวฉันได้เพียงแค่มอง ไม่อาจกลับไป

ทุกครั้งที่ฉันนั่งอยู่ท่ามกลางความคิด
สายลมที่พัดมาจากแห่งใด ฉันไม่รู้
..เมื่อสัมผัสกับลม ก็แอบหวังให้มีบางสิ่งพัดมาหา
ทว่า.. ไม่มีอะไร นอกจากรอยยิ้มบางเบาของตัวเอง

บรรดาสิ่งที่ฉันเลือกมองในตอนนี้..
เป็นผู้คนและสิ่งมากมายอยู่ตรงหน้า

บ้างนั่นไร้ค่าเกินกว่าจะให้คงอยู่
บ้างนั่นมีค่าเกินกว่าจะพรากจาก

ฉันก็แค่อยากจะเลือก ในสิ่งที่ดีให้กับตัวเอง
ให้กับคนที่ฉันรักทุกคน...
และปลดปล่อยซึ่ง สิ่งไม่ดีรอบตัวให้ผ่านพ้นไป
โดยไม่หวังให้กลับคืนมา...

ลาก่อนชั่วนิรันดร์ กับสิ่งที่มีแต่ทำร้ายกัน
และขอบคุณสำหรับ สิ่งดีๆ ทุกอย่างที่เข้ามา...
ขอได้โปรดอยู่กับฉันตลอดไป...

ความฝันกับความจริง

posted on 03 Oct 2007 05:04 by tsuyuka  in Diary
พอมีโอกาสได้รับแรงบันดาลใจอยากจะวาดภาพ สีน้ำมันอีกครั้ง
นับตั้งแต่ตอนเรียนจบ ยังไม่ได้กลับไปแตะพู่กันกับสีอีกเลย

ไม่ใช่ว่าเบื่อหรอกที่จริงแล้ว แต่ว่าช่วงเวลาที่วาดตอนเรียน
กดดันมากจากหลายๆ อย่าง ทำให้พอจะลงมือวาด ก็จะหวนนึกถึงความกดดันเดิมๆ
^_^;; ทั้งที่จริงแล้วน่ะ ตอนวาดมีความสุขมากเลยน้า

แ่ต่จะว่าไปสิ่งเดียวที่เป็นกังวลเวลามีอารมณ์อยากจะสื่อสารอะไรแบบนี้
เราก็มักอยากจะไปอยู่ในโลกส่วนตัวทุกที..
แล้วบางทีมันก็อาจจะเป็นโลกที่ส่วนตัวเกินไป >_<; 
จนลืมความเป็นจริงและสิ่งแวดล้อมรอบตัวที่มีอยู่ตรงหน้า

ทำอย่างไรดีนะ ถึงจะอยู่ท่ามกลางโลกแห่งความฝันและความเป็นจริงได้พอดีๆ
ไม่เอนเอียงไปทางใดทางนึงจนมากเกินไป..
ยิ่งถ้าหากในไม่กี่วันนี้ได้กลับไปวาดภาพสีน้ำมันอีกครั้ง
และคราวนี้เื่รื่องราวที่จะวาด ก็เป็นอิสระจากกฎเกณฑ์ข้อบังคับทุกอย่าง
ทุกสิ่งเกิดเพียงจากแต่ตัวเรา......

แบบนั้นละก็ จะทำยังไงดีนะ..
อาจจะต้องคอยหาอะไรบางอย่างยึดเหนี่ยวความเป็นจริงเอาไว้
แต่อย่างน้อยก็อยากจะขอบคุณ หลายคนที่ทำให้ตัวตนจริงๆของเรา
ได้กลับคืนมา.. อย่างคาดไม่ถึงว่าจะกลับมาได้อีก

คงจะได้ก้าวต่อไปข้างหน้าอีกครั้ง ^^
ในเส้นทางที่คุ้นเคยและคงเหมาะกับตัวเราที่สุด

ถนนสายโลกแห่งความฝันและความจริง ที่ซ้อนพาดผ่านยาวออกไปข้างหน้า..
... ส่วนจุดหมายน่ะเหรอ...

ก็คงจะเป็นความสุขที่เกิดขึ้นมา เมื่อเราเริ่มก้าวเดินตั้งแต่ตอนนี้แล้วล่ะ